Angstaanjagend in 1839: de stoomtrein die met veel lawaai en niet eerder vertoonde snelheid van Amsterdam naar Haarlem rijdt. De geest van de vooruitgang is veelbelovend en ongekend. Waar we vroeger overgeleverd waren aan de grillen van de natuur, lijken we nu eerder het slachtoffer te worden van de onbeheersbaarheid van een door ons zelf geconstrueerde complexe werkelijkheid. Een complexiteit die zijn weerslag vindt in de kunst en de muziek, zowel in structuur als in onderwerp. Zo schetst John Adams in zijn opera Dr. Atomic het verhaal van Robert Oppenheimer, die met de ontwikkeling van de atoombom zowel redding als ontreddering bracht: ‘We knew the world would not be the same.’ De wereld van Chopins Preludes (jawel, uit 1839) ligt voorgoed achter ons. De tovenaarsleerling draagt een ambivalentie in zich, want die niet waagt, die niet wint en menig vooruitgang werd geboekt met de onbesuisdheid van een puber. Staande op de toppen van de technische en biologische mogelijkheden blijken ‘control’ en ‘out of control’ echter dicht bij elkaar te liggen, zoals de economische crisis weer eens duidelijk maakt. Een aflevering van AAA met vele gezichten: van het individu versus het establishment in de IJ-Salon, de ontsporende elementen in het minimalisme van Steve Reich en Julia Wolpe tot de nieuwste scheppingen van Nederlands jonge componist Joey Roukens.
‘Herr, die Noth ist groß!
Die ich rief, die Geister,
Werd’ ich nun nicht los.’
(J.W. Goethe – Der Zauberlehrling)