Aanstaande vrijdag is er in diverse foyers van Het Concertgebouw videokunst te zien, verzorgd door het Nederlands Instituut voor Media Kunst.

Lees hier alvast wat er te zien is.

 
Pia Wergius – Sketch for Angels (2’40”)
De camera zweeft langs het plafond van een etagewoning langzaam naar een open raam. Een hoog stemmetje zingt een lieflijk lied. Als de camera door het raam naar buiten beweegt zien we een bizarre situatie: aan de vensterbank hangt een meisje. Ze lijkt wel op haar gemak, maar waarom hangt ze daar roerloos en zonder pogingen om uit deze situatie te ontsnappen? De omgeving is een gewoon Amsterdams huis in een gewone Amsterdamse straat. In deze alledaagsheid lijkt het personage gevangen als in een filmstill, zonder uitleg over doel of oorzaak. De titel, het heldere licht, de rust, het liedje en de geleidelijke camera bewegingen suggereren dat alles onder controle is. Het verhaal staat stil als een letterlijke cliff-hanger. Het meisje is bevroren in de gedachteflits waarin hulp van hogerhand wordt afgesmeekt. Zal het drama zich ondanks die aanwezigheid die zo’n positieve sfeer veroorzaakt voltrekken of zal er redding zijn?
 

 
Jeroen Kooijmans – Fata Morgana (ca 1’30”)
‘Fata Morgana’ toont een typisch Hollands landschap: een plas water waarop het licht van een onzichtbare zon wordt weerspiegeld met op de achtergrond, in de verte, een molen en een kerkje. De lucht wordt donker en er straalt een hemels licht door de bewolking die met een bovenaardse kracht de wereld subtiel doet veranderen. Het is van korte duur en als alles weer terug is bij het oude blijkt op de plek van de kerk een moskee te staan. De term ‘fata morgana’ suggereert dat wij iets zien dat er niet is, maar in tegenstelling tot een subjectieve hallucinatie bestaat datgene wat wij zien wel degelijk, alleen niet op die plek. Door een meervoudige luchtspiegeling doemt het beeld op van iets dat zich elders bevindt, wellicht een kilometer verderop. Ooit lagen er duizenden kilometers tussen de kerk en de moskee. Het verschijnen en verdwijnen van de zon en de tegengestelde intrede van de duisternis maken het werk tot een raadselachtige bewegende schildering waarin de geringste verandering in de natuur en een grote cultuurverschuiving op een schijnbaar terloopse wijze worden vastgelegd.
 

 
Peter Bogers – The secret place of the most high (10’00”)
Hoewel de titel van dit werk verwijst naar een persoonlijke, poëtische geloofsbeleving, zet het werk zelf de gedachten over de plaats van religie in het wereldtoneel op scherp. Door twee megafoons, hoog opgehangen in de zaal, schallen godsdienstige klanken. Ze beheersen de ruimte en maken nieuwsgierig naar de beelden op de monitor, die op een eenzame sokkel staat opgesteld. Die beelden tonen een televisiedominee die met veel gebaren predikt. De vlaggen op de voor- en achtergrond onthullen zijn nationaliteit. Terwijl de evangelist in vurig Amerikaans spreekt, vervormt het geluid zich bijna ongemerkt tot een in even vurig Arabisch gezongen voordracht van passages uit de Koran.
Bogers maakt gebruik van het veronderstelde maar niet altijd oorzakelijke verband tussen wat we zien en wat we horen. Met de twee media waarmee de beide wereldreligies hun boodschappen over hun volgelingen uitstorten – de luidspreker en de beeldbuis – maakt hij de raakvlakken voelbaar. We zien het en we horen het, maar in de hersenen botst het met wat we dagelijks in het nieuws over Amerika en de Islamitische wereld vernemen.
 

 
Elodie Pong – Je suis une bombe (6’12”)
Een figuur in een pandakostuum voert een erotische paaldans uit. De dans wordt steeds meer verhit, en komt dan tot een abrupt einde. Het pandamasker wordt verwijderd, en dan verschijnt een vrouw. Ze wandelt naar de camera toe en brengt een lofzang aan een complex vrouwbeeld, tegelijk sterk en kwetsbaar, een potentieel kruitvat.
 

 
Yael Bartana – Odds and Ends (4’00”)
In haar werk focust Yael Bartana op rituelen, sociale symbolen en codes die het nationale en culturele bewustzijn structureren. Israël, haar thuisland, gebruikt Bartana als uitgangspunt, maar de processen zijn universeel en vormen de basis voor menig conflict. ‘Odds and Ends’ reflecteert op de politieke situatie in Israël door middel van het ritueel omtrent winkelen. Deels gefilmd vanuit een vogelperspectief zien we mensen in een winkelcentrum in Lod; ze staan in de lift en graaien tussen de spullen die verkocht worden. Een dreigende muur van geluid vermengt muzak met de kakofonie van stemmen van bezoekers. Hier wordt gevochten om één ding: een koopje, een doel dat alle culturele, religieuze, klasse- en geslachtsonderscheidingen overstijgt.